Dat Room Eleven een interessante en frisse Nederlandse band is, heb ik altijd al geweten. Toch heb ik nog niet veel naar ze geluisterd. Tot dat ik een 2 weken geleden echt even de tijd heb genomen om naar hun tweede plaat te luisteren. Ik moet zeggen ‘mmm…Gumbo’ ligt meteen lekker in het gehoor. Niks geen zware singer/songwriter-tema’s, nee lekkere zomerse muziek over mensen die over kleine dingetjes liggen te zeuren tijdens hun vakantie.
Room Eleven zet met ‘mmm…Gumbo’ een beetje de inzet door van hun debut album ‘Six White Russians and a Pink Pussycat’. Allerlei stijlinvloeden zijn te horen. Een beetje pop, een beetje jazz, en een beetje folk en af en toe iets wat me aan brazilië doet denken.
Afgelopen zaterdag 15 maart stond Room Eleven in Den Bosch. Ze speelden veel nummers van hun nieuwe plaat gecombineerd met wat publiekslievelingen van hun eerste plaat. Het was een temperamentvol en swingend concert. Het is altijd mooi om een band te zien die duidelijk plezier heeft in het spelen, en de zangeres alle ruimte geeft om zich vrij in de muziek te kunnen bewegen.
(Flickr.com – fishbonexl)
Van sommige concerten kom je bedwelmd terug, maar af en toe kom je ook gewoon met een brede grijs en een vrolijk gevoel naar buiten. Dit laatste was afgelopen zaterdag het geval.
Room Eleven GO ON! Ik zal zeker eens wat vaker jullie muziek opzetten!
In 2000 zag ik Bob Dylan voor het eerst live. In Ahoy 27 september om 20.10 vlogen de eerste akkoorden van zijn Acoustische gitaar door het bomvolle Ahoy heen. Fantastisch was het! Iets om nooit meer te vergeten. Ruim 7 of 8 concerten later ben ik kritisch.
Af en toe denk ik dat hij de laatste jaren echt te oud aan het worden is voor zijn drukke tourprogramma. Zijn stem kraakt, zijn orgel piept en zijn nieuwe band doet duidelijk onder voor zijn vorige onder leiding van de geweldige gitarist Larry Campell. Ik durf het soms niet te zeggen maar zou het niet beter zijn dat Dylan één tour in de 5 jaar doet. Ok, we kunnen dus zeggen dat ik kritisch ben, maar toen ik vanochtend de volgende filmpjes van zijn laatste concerten in Mexico zag wist ik weer wat ik nog steeds zo bijzonder aan hem vind.
Dylan in vorm:
Een week geleden heb ik me er eindelijk aan durven wagen om Joanna’s laatste album Ys te kopen. Bang haar karakteristieke stem niet lang te kunnen waarderen. Toen ik Joanna’s muziek voor het eerst hoorde (zie vorige post) gebeurde er iets vreemds. Aan de ene kant was er iets wat me op afstand hield, maar aan de andere kant zat er iets in haar melodiën en stem wat me heel erg aansprak. Alsof ik aan de rand stond van een donker bos waarin ik eigenlijk niet zo veel kon zien, maar af en toe was er een weerkaatsing van iets wat op een diamand leek. Uiteindelijk ben ik het bos dus ingegaan. Ik zie nu zoveel moois dat ik geen idee heb waar zich de rand van dit bos zich zou moeten bevinden.
Afgelopen week heb ik veel naar Ys geluisterd. Ik was zo benieuwd geworden naar haar debut The Milk-Eyed Mender dat ik deze gedownload heb van internet. Heel illegaal, maar mag het een troost zijn dat ik een officeel exemplaar ook meteen maar besteld heb. Na ook haar debut een tiental keer gespeeld te hebben, heb ik op bol.com er uiteindelijk het volgende over geschreven.
Hik, schrik, slik wat een mooie muziek
Wie eenmaal Joanna’s stem doorgrond heeft en de weg gevonden heeft die door haar rijk gevulde muziek loopt, weet dat The Milk-Eyed Mender en haar opvolger YS twee prachtige albums zijn. Joanna zingt op haar eigen manier. Ik weet niet of we het emotioneel, kinds, ongecontroleerd, of gewoon vreemd moeten noemen. Eén ding staat vast en dat is het feit dat het haar de mogelijkheid geeft om muziek te maken die anders is dan anderen en toch ook een hoop mensen doet genieten. Ik ben daar zeker één van.
Ik hoop op meer moois van haar. Ze speelde vorige jaar in Paradiso. Helaas heb ik dat gemist. Hopen maar dat ze haar harp snel weer hier heen sleept…
Tja Joanna Newsom moet je gewoon horen. Veel weet ik (nog) niet over haar. Ze heeft een hele eigen manier van zingen. Luister eens naar het onderstaande fragement en je weet meteen wat ik bedoel. Joanna zingt heel… tja kinderlijk (Fans zullen het niet helemaal met me eens zijn, maar ik bedoel het positief. Kinderen zijn nog ongeschonden), maar ze is één van de weinigen die de ballen heeft om op zo’n expressionistische manier muziek te maken. Gewoon mooi. Gewoon verschrikkelijk mooi. Al zal je even moeten wennen.
Ik waarschuw je!
Een zevental jaren geleden maakte ik kennis met David Gray. Het nummer ‘This years love’ behoorde tot de soundtrack van een grappige maar onbenullige komedie film. Ik heb de film een paar keer in mijn dvd speler afgespeeld. Waarom? Nee niet omdat de film zo goed was, maar om het nummer van David Gray te beluisteren. Ik heb ‘White Ladder’ vrijwel direct in huis gehaald. Ik wilde meer horen.
White Ladder, is voor mijn gevoel het einde van zijn eerste periode maar ook het begin van zijn nieuwe periode, maar vormt ook tegelijkertijd een uniek album in zijn oeuvre. White ladder is de ultime home-recording plaat. Gewapend met piano, gitaar en o.a een drumcomputer heeft David Gray naar mijn idee zijn nog steeds beste plaat afgeleverd. Laat ik me maar even aansluiten bij een quote uit de ‘Times’: ‘It’s a record that makes your life feel better by its mere existence’.
De voorgaande platen zoals ‘ A century ends’, ‘Flesh’ en ‘Sell Sell Sell’ zijn gewoon goede platen waarvan onlangs de beste nummers op ‘Best of Early Years’ zijn uitgebracht.
Als we het gaan hebben over zijn platen ná ‘White Ladder’ dan moeten we kritischer worden. De 2 laatste albums van David Gray leunen naar mijn gevoel te veel op het muziektechnische, de soep, de brei, de slagroom, waardoor de muziek veel minder goed blijft hangen. Ik miste de rauwe en pure randjes. ‘Waar was de sympathie van de imperfectie?’.
Maar… (ja, er is een ‘maar’)…
Ik keek onlangs naar ‘Live in slow motion’ de concertregistratie die in 2006 op DVD is verschenen, en de voorgaande kritiek was hier totaal niet geldig voor wat ik zag. Wat een uitbundig, emotioneel, ’straight to the heart’ concert was dat. Het leek wel of Mr. Gray eindelijk ontdekt had hoe het moest. De ‘flauwe randjes’ die op zijn twee laatste album de mooie muziek weerhield om bij mij binnen te komen waren hier niet te bespeuren. Klasse!
Soms zijn er van die momenten dat je even niets te doen hebt, je jezelf verveelt, en dan maar even naar de 3 voor 12’s luisterpaal surft om te kijken wat er aan nieuwe muziek is verschenen. En soms kan dat moment toch redelijk bepalend zijn voor de rest van de dag. Alela Diane, 24 jaar oud, afkomstig uit California, zorgde vorige week dinsdagavond meteen een extra klik naar Bol.com op. Dear God, wat een mooie muziek. Meer moeten we er eigenlijk niet over zeggen, geen enkel zwak nummer, traditioneel, eenvoudig maar zo mooi. ‘Ik sluit me meteen aan bij Lucky Fonz III’s stelling: ‘Je hoeft je niet te verontschuldigen voor de vorm die je gebruikt. Alela heeft wat te vertellen en doet dat op een manier die dicht bij haar staat… so what? Het enige wat we kunnen doen is wachten… wachten… wachten op haar volgende plaat. O ja en haar live performances bewonderen. A.s 16 December in Paradiso, maar helaas kan ik er niet bij zijn. Geloof me… zo jammer vind ik dat. We zetten ‘The pirates gospel’ maar een extra keer op.
“My words, my ways, my voice, my place,
the signes to look for in a face
everything I have learned, I have learned from you”
The Island
Otto Wichers levert met ‘Life is short’ een mooie tweede plaat af dat vol staat met prachtige nummers. Soms vrolijk en uitbundig, de andere keer weer ‘klein’ en ‘gevoelig’, maar nergens sentimenteel. Het feit dat de nummers niet meteen gemakkelijk te doorgronden zijn bewijst dat het een rijk en gevuld album is. Aanvankelijk moest ik meteen aan het gilde ’singer-songwriters’ denken, waarvan Dylan ook deel uit maakte begin jaren 60 in Greenwich village. Na een aantal keer deze plaat goed beluisterd te hebben, denk ik dat we daarmee Lucky’s muziek te kort doen. ‘Seven years of Observation’ doet me zeer sterk denken aan bijvoorbeeld Conor Oberst (Bright Eyes), en een nummer als ‘In Search of the Miraculour’ weer aan een jonge Leonard Cohen.
Iedereen die een beetje van Folkmuziek houdt zou dit album minstens 1 keer gehoord moeten hebben, om in ieder geval bewust te worden van het feit dat er ook in Nederland jonge muziekanten bezig zijn met folkmuziek.
In eerste bericht over Lucky Fonz III stond: Mogen we hopen dat zijn 2e album wat binnenkort uitkomt ook van dezelfde kwaliteit is als ‘ Freewheelin’ Bob Dylan’. Tenslotte stonden daar een aantal klassiekers op.
Lucky Fonz III zet met ‘Life is short’ inderdaad een waardige tweede plaat neer, waarvan de volgende nummers de hoogtepunten vormen: Once I was a lady, Seven years of Observation, Christmas lights in a Cave, The Island, In search of the Miraculous.
(flickr: CC_Baxter)
Een uur te vroeg was ik bij de Melkweg. De deuren zouden pas kwart voor acht open gaan. Regen, zon en een stel rare mensen die om zeven uur naar het concert in de andere zaal zouden gaan, bepaalde de sfeer. Op eens was hij daar: Josh, met een aantal bandleden. Ze gingen waarschijnlijk nog wat eten. Ik had hem zo de hand kunnen schudden, maar ja ik wilde natuurlijk niet te ‘fan-achtig’ overkomen. Precies om half negen trapten ‘the submarines’ het concert af met een aantal zeer leuke nummers, het deed me wat aan de indie-rock van Bright Eyes denken. Een stuk of 8 nummers speelden ze, en vervolgens ging het zaallicht voor een kwartier weer even aan. Gitaren werden gestemd, microfoons goed gezet, en uiteindelijk de lichten gedoofd, en het publiek begon te fluiten en te klappen alsof hun leven ervan afhield.
Josh liep samen met band naar de instrumenten en de eerste tonen van ‘To the dogs of whoever’ klonken door de zaal. Josh had zijn grote lach weer meegenomen, hij en de band hadden duidelijk veel plezier. Prachting om die mensen zo bezig te zien. Het concert bestond voor de helft uit nummers van zijn nieuwe album, en een aantal oude publieksfavorieten er door heen geweven. Wanneer men mij zou vragen naar hoogtepunten, zou ik eigenlijk ‘het hele concert was een hoogtepunt’ willen antwoorden, maar ‘right moves’, ‘kathleen’, de unplugged vertolking van springsteens ‘river’, en de solo versie van ‘thin blue flame’ sprongen er bij nader inzien het meeste uit.
Ik hoop dat het concert snel via ‘fabchannel’ terug te zien is. Binnen een paar dagen via deze link te zien.
Josh Ritter komt binnen een kleine maand met een nieuw album. ‘The historical conquest of Josh Ritter’ getiteld. Op de huidige site zijn al een aantal previews te vinden van het nieuwe album, waaronder 1 volledig nummer: ‘To the dogs of whoever’. Tja Josh is blijkbaar een beetje van koers geweken, en in mijn opinie; heel positief. Ontwikkeling is belangrijk wanneer een artiest, artiest wil blijven. De definitie van artiest is namelijk dat hij nieuwe wegen inslaat en niet het zelfde kunstje steeds opnieuw doet. Deze ontwikkeling hoeft niet met sprongen te gaan. Tot dus ver vond ik bij Josh Ritter wel een duidelijke ontwikkeling.
Ik wil nog niet zo ver op de individuele nummers ingaan, maar het album is zeer gevarieerd en bevalt me tot nu toe heel erg, maar of het zijn vorige album (The Animal Years) overtreft is nog de vraag. Voor degenen die willen luisteren naar de nieuwe Josh Ritter: luister mee
update: Josh Ritter staat 10 september in de ‘Melkweg’ (Amsterdam)
(Flickr.com – ‘mattatatat’)
De laatste keer dat ik Damien zag, was in maart in Tilburg toen de beste man een super concert neerzette. Veel beter kon het niet. De laatste concert in de Heineken Music Hall was zeker niet beter, maar had zeker ook een aantal hoogtepunten waar ik even op wil wijzen.
Damien speelde een schitterend ‘What this night is for’. Dat ‘nog’ niet op een officieel album is te vinden. Ook tamelijk onbekend is ‘The Rat within the Grain’. Dit nummer staat op de single van 9 crimes. Beiden in een solo uitvoering.
