There’s a dying voice within me…
Vandaag hoorde ik Dylan’s performance voor het Witte Huis–concert. Met al mijn moed bijeen geschraapt probeerde ik de schoonheid van deze versie te horen. Helaas, het is me niet gelukt. Hoe graag ik ook naar zijn meest recente album — Together Through Life — luister, en hoe ondanks zijn aandachtige repetities (wat vrij uitzonderlijk is), lukt het hem blijkbaar niet meer.
Zoals het ging:
Je hoort hoe graag hij dit nummer nog éénmaal neer wil zetten als de folky bob van 45 jaar geleden. Met heel zijn ziel en zaligheid probeert hij zijn ouder wordende stem en lichaam te ontkennen, maar ter vergeefs. Ineen gekropen achter zijn gitaar, bijna aangeslagen, en geëmotioneerd speelt hij een ondermaatse ‘Times’. Het enige wat nog rest is de blues.
Zoals het ooit was:
Geef een reactie