Ja daar was ik weer of liever gezegd: daar stond Dylan weer, achter zijn orgeltje, bijna onherkenbaar zijn nummers de zaal in spugend. Bob Dylan kwam dit jaar maar liefst 3 keer langs! Je zou bijna denken dat hij zich in Amsterdam goed thuis voelt. Ik ben voor het concert ook even bij zijn tourbus geweest hopend op de mysterieuze man met hoed, klein snorretje en inmiddels ook behoorlijk veel rimpels. Nee, inmiddels bekijkt hij de wereld alleen nog vanaf het podium of door 100% geblindeerde ramen. Je zou bijna medelijden met hem krijgen. Tijdens de concerten ontbreekt alle interesse voor het publiek en al honderden malen heb ik me afgevraagd waarom de beste man nog zoveel toert. Maar meer nog heb ik me afgevraagd waarom ik deze man telkens weer kom opzoeken als hij voor de zoveelste keer langskomt. De ambiance van zijn concerten is toch steeds het zelfde, zijn stem verslechtert en hij lijkt zich meer te willen verschuilen achter zijn muzikanten.
Ja en toch, en toch is er iets wat een avondje Dylan heel bijzonder maakt en dat zijn niet zijn fans, dat is zeker niet zijn huidige tourband, dat zijn niet de nieuwe uitvoeringen, maar dat is toch echt de man die inmiddels opa is, een hoed draagt, een klein snorretje en de vele rimpels heeft. Een legende? Een genie? Een exentrieke man? Een muzikant of schilder? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik de volgende keer zeker weer ga! Deze man heeft mij zoveel geleerd over muziek, poëzie en ‘das leben an sich’. Je laat je ouders toch ook niet stikken als ze niet meer kunnen lopen, praten, of wat dan ook…
Twee betere nummers tijdens de 2009 europese tour:
No Comments Yet