(Flickr – dennisstempher)
Het lijkt wel of sommige mensen de pest hebben aan artiesten die gewoon hun ding doen en geen uitgebreide discussies met het publiek willen voeren. Natuurlijk mag iedereen dat vinden maar het doet geen afbreuk aan wat de artiest muzikaal neerzet.
Ook Ozark Henry doet zijn ding en roept af en toe ‘Merci’. Ik heb niet zo zeer het idee dat het gebrek aan contact met het publiek gisteravond iets af deed aan de heerlijk oase aan experimentele arrangementen van zijn eigen liedjes. Ozark Henry (Piet Goddaer) is een kei in wat hij doet, meer hoeft hij niet te doen. Dat je niet houdt van zijn muziek of het gewoon niet begrijpt is een andere discussie en daar wil ik wel in geloven.
Af en toe had ik gisteren in Tivoli moeite zijn muziek te bereiken, maar dat lag er meer aan dat ik woensdag ook de hele avond gestaan heb bij Ane Brun en ik dat begon te voelen in mijn eigen voeten. Ergens rond het 4e nummer was ik hem even kwijt maar pakte het al snel weer op. Het is heerlijk om je mee te laten voeren in de beats, de rifs en de bewegingen van Ozark zelf.
Het concert van Ozark in Tivoli gisteren was eigenlijk één grote wilde rivier van ’sound-experience’. Af en toe sla je flink over de kop en af en toe heb je tijd om even op adem te komen in nummers zoals het afsluitende ‘Indian Summer’.
Om een indruk te krijgen:
No Comments Yet