In 2000 zag ik Bob Dylan voor het eerst live. In Ahoy 27 september om 20.10 vlogen de eerste akkoorden van zijn Acoustische gitaar door het bomvolle Ahoy heen. Fantastisch was het! Iets om nooit meer te vergeten. Ruim 7 of 8 concerten later ben ik kritisch.
Af en toe denk ik dat hij de laatste jaren echt te oud aan het worden is voor zijn drukke tourprogramma. Zijn stem kraakt, zijn orgel piept en zijn nieuwe band doet duidelijk onder voor zijn vorige onder leiding van de geweldige gitarist Larry Campell. Ik durf het soms niet te zeggen maar zou het niet beter zijn dat Dylan één tour in de 5 jaar doet. Ok, we kunnen dus zeggen dat ik kritisch ben, maar toen ik vanochtend de volgende filmpjes van zijn laatste concerten in Mexico zag wist ik weer wat ik nog steeds zo bijzonder aan hem vind.
Dylan in vorm:
No Comments Yet