Een week geleden heb ik me er eindelijk aan durven wagen om Joanna’s laatste album Ys te kopen. Bang haar karakteristieke stem niet lang te kunnen waarderen. Toen ik Joanna’s muziek voor het eerst hoorde (zie vorige post) gebeurde er iets vreemds. Aan de ene kant was er iets wat me op afstand hield, maar aan de andere kant zat er iets in haar melodiën en stem wat me heel erg aansprak. Alsof ik aan de rand stond van een donker bos waarin ik eigenlijk niet zo veel kon zien, maar af en toe was er een weerkaatsing van iets wat op een diamand leek. Uiteindelijk ben ik het bos dus ingegaan. Ik zie nu zoveel moois dat ik geen idee heb waar zich de rand van dit bos zich zou moeten bevinden.
Afgelopen week heb ik veel naar Ys geluisterd. Ik was zo benieuwd geworden naar haar debut The Milk-Eyed Mender dat ik deze gedownload heb van internet. Heel illegaal, maar mag het een troost zijn dat ik een officeel exemplaar ook meteen maar besteld heb. Na ook haar debut een tiental keer gespeeld te hebben, heb ik op bol.com er uiteindelijk het volgende over geschreven.
Hik, schrik, slik wat een mooie muziek
Wie eenmaal Joanna’s stem doorgrond heeft en de weg gevonden heeft die door haar rijk gevulde muziek loopt, weet dat The Milk-Eyed Mender en haar opvolger YS twee prachtige albums zijn. Joanna zingt op haar eigen manier. Ik weet niet of we het emotioneel, kinds, ongecontroleerd, of gewoon vreemd moeten noemen. Eén ding staat vast en dat is het feit dat het haar de mogelijkheid geeft om muziek te maken die anders is dan anderen en toch ook een hoop mensen doet genieten. Ik ben daar zeker één van.
Ik hoop op meer moois van haar. Ze speelde vorige jaar in Paradiso. Helaas heb ik dat gemist. Hopen maar dat ze haar harp snel weer hier heen sleept…
No Comments Yet